(நெஞ்சே)! மழைக்கண் புலம்புகொண்டு ஒழிய எங்குப் பிரிந்து உறைதல் இனிது அன்றாகலின்(4), அவணது ஆகி பொருள் எனவும்(5) இருங்குளிர் வாடையொடு வருந்துவளெவும் (கூறி) (21), மழைகண் மாறிய வெங்காட்டு ஆரிடை(18) (முன்பு ஒருகால்) மியம் கழிதந்தோயே(19).
The leaves of yā tree are compared to the complexion of talaivi; cf. akam 333-1-2.
Staying with talaivi is real wealth; cf. Kalittokai, 2-11-22. அவணதாக பொருள் என்றும், வாடையொடு வருந்துவள் என்றும் கூறிக் கழிதந்தோயே எனக் கூட்டுக பல்கால் can be added along with குறும் பொறை - and be interpreted as the hillocks which have boulders resembling legs.
படையுடைக் கையர்
pārppaṉar were sent as messengers with messages written on palm-leaves in ancient times; ""ஓதலும் தூதும் உயர்ந்தோர்மேன'' (tolkappiyam, akattiṇaiyal, 26);
nacciṉārkkiṉiyar has quoted a stanza from puṟam for pārppaṉar going as messenger, which is as follows; ""வயலைக் கொடியின் வாடிய மருங்குல், உயவம் ஊர்திப் பயலைப் பார்ப்பான், எல்லி வந்து நில்லாது புக்குச், சொல்லிய சொல்லோ சிலவே அதற்கே ஏணியும் சீப்பும் மாற்றி, மாண்வினை யானையும் மணிகளைந் தனவே'' (305) கணநிரை
the new commentators have taken it to mean donkeys, which were used by salt-sellers to carry burden; but in many places in akam itself and naṟṟiṇai the bullocks (பகடு, எருது) are mentioned as carrying bags of salt; ""கொடுங்கோல் உமணர் பகடு தெழி தெள்விளி, நெடும் பெருங்குன்றத்து இமிழ் கொள இயம்பும்'', ""உப்பு ஒய் உமணர் அருந் துறைபோக்கும், ஒழுகை நோன்தாள், திருந்து பகட்டியம்பும் கொடுமணி'', ""கனிம் சால் உமணர், உயங்கு பகடு உயிர்ப்ப அசைஇ'', ""உமணர், கணநிரை மணியினார்க்கும்'', ""உமணர், கொடுநுகம் பிணித்த செங்கயிற்றொமுகைப், பகடு அயாக் கொள்ளும்'' (akam 17-15-17, 30-5-6, 191-4-7, 295-5-10, 303-17-18, 329-5-6); நீரும் புல்லும் ஈயாது உமணர், யாரும் இல் ஒமசிறை முடத்தொடு துறத்த, வாழா நோன்பகடு'' (puram, 307-7-9) Only in perumpāṇaṟṟuppaṭai donkey is mentioned as carrying bags of pepper; ""மிரியற்; புளிர்ப் பொறை தாங்கிய வகு ஆழ் நோன்புறத்து, அணர்ச் செவிக் கழுதைச் சாத்தொடு வழங்கும், உல்குடைப் பெருவழிக கவலைகாக்கும், வில்லுடை, வைப்பின்'' ($$l$$l.78-82).
The warriors moved from that place snapping their hands thinking about their hasty action which was of no benefit to them
Talaivaṉ admonished his mind, "My mind ! As you once before returned like that how is it possible to trust your words again and go along with you!"